Γράμμα ενός πρόσφυγα προς έναν άλλο πρόσφυγα.
Παιδί μου,
Παιδί της
προσφυγιάς, κι όχι δικό μου.Παιδί μιας άλλης πατρίδας, που ποιος ξέρει τι τραβάει κι αυτή η δύσμοιρη
που σ' έχει παιδί της. Πονάς; Το ξέρω. Πεινάς; Κι αυτό το ξέρω.
Γιαβρί μου.........
Πόσες σελίδες
να ξοδέψω για να σου πω αυτά που νιώθω; Πόσο μελάνι και σκέψη να ξοδέψω για να σε παρηγορήσω; Να σου διηγηθώ αυτά που πέρασα; Τα ξέρεις......
Αρκετά χρόνια
μετά κι ακόμα σκοτώνουν. Κι ακόμα
εξορίζουν. Σε διώχνουν , σε
ξεριζώνουν. To πως ζεις μετά, δεν ξέρουν. Ούτε κι εσύ. Ανατολή και δύση . Μόνο σκοτάδι βλέπεις.....Παιδί μου,γιαβρί μου.......
Καλή τύχη........
Με Με συμπόνοια, ένας άνθρωπος
Ιωάννα Αναγνωστοπούλου (ΣΤ1)
Γράμμα από ένα πρόσφυγα στον άλλο!
Είμαστε και
οι δυο πρόσφυγες, εγώ Μικρασιάτης και εσύ από άλλη χώρα. Θα περάσεις δύσκολα τις πρώτες μέρες και το ξέρω καλά γιατί και εγώ μια από τα ίδια πέρασα. Μας διώξαν από τα σπίτια μας και μας είχαν στα καράβια μέρες και μέρες κι όταν φτάσαμε στην Ελλάδα μας φέρθηκαν σαν να ήμασταν ξένοι, σαν να είχαμε κάτι κακό πάνω μας .Νόμιζαν πως ήμασταν άρρωστοι , ότι
θα τους κλέψουμε τις δουλειές τους. Μας έδωσαν ένα οικόπεδο ξερό χωρίς τίποτα μόνο μια πορτοκαλιά και γύρω – γύρω ξερά χόρτα.
Αλλά μην
σκέφτεσαι ότι θα πάθεις και εσύ το ίδιο. Τώρα δεν είσαι στο χθες αλλά στο σήμερα, μια καινούρια εποχή! Θα βρεις μια δουλειά, ένα σπίτι και θα φτιάξεις μια νέα ζωή εδώ πέρα.Το ελπίζω δηλαδή! Γιατί ζεις στο σήμερα!Γιατί ζεις στην Ελλάδα που συμπονάει , που
αγαπάει .
Ευαγγελία Αναγνώστου (ΣΤ1)
Γιατί άραγε;
Ο ρατσισμός
σήμερα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και παγκόσμια. Πεινάνε, πονάνε. Δεν ζουν. Χρειάζονται ένα πιάτο φαγητό και μια ζεστή αγκαλιά. Χρειάζονται εμάς, κι εμείς τους διώχνουμε. Σα να είναι ένα τίποτα. Γιατί άραγε;
Νικολέτα (ΣΤ1)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου